“Je vindt een speld in een hooimijt zo terug als die speld radioactief is..."

Dit adagium klopt als een bus bij radio-isotope beeldvorming. Door een molecule met een radioactief atoom te merken wordt ze om het even waar in het lichaam makkelijk traceerbaar.

Dat is precies wat er gebeurt bij nucleaire geneeskunde: een radio-element (onstabiel of radioactief atoom) wordt gebonden aan een molecule. Dit paar wordt dan radiofarmacon of radiotracer genoemd. Dankzij de radiotracer kunnen we binnen een bepaald orgaan een stofwisselingsactiviteit opsporen. Op het met een gammacamera of PET-scan verkregen beeld zien we dus uitsluitend het weefsel dat de radiotracer bevat.

De mogelijkheid om het doelweefsel af te zonderen van zijn omgeving is bijzonder interessant bij het opsporen van kankers en de bijbehorende metastasen.

Naast het « opsporings » aspect kan nucleaire geneeskunde eveneens worden ingezet bij in vivo onderzoek (met andere woorden bij levende patiënten) van de grote biologische mechanismen. Wanneer bijvoorbeeld een radiotracer in bot in vorming wordt ingespoten, kan men een beeld krijgen van de botvorming. Men heeft het dan ook over metabolische of functionele beeldvorming omdat men bij nucleaire geneeskunde niet is geïnteresseerd in de grootte, noch de vorm van de organen, maar wel in de werking van die organen.

Radiotracers worden gebruikt bij de diagnose en het opsporen van tal van ziekten. Naast diagnostische toepassingen worden radiotracers ook gebruikt voor de behandeling van goedaardige gezwellen en kankeraandoeningen. In die gevallen worden hoge doses radiotracer toegediend die speciaal worden gericht op het weefsel dat men wil vernietigen.